Smaken verschillen

“Oooow wat een leuke!” Jubelt mijn collega van 31 als mijn collega van 18 binnen komt met weer een nieuwe tas. De tas is zwart, opzichtig met een groot glimmend metalen merk op de voorkant: Baby Phat.

Wanneer mijn collega op zo’n jubelende manier iets zegt, betekent dit eigenlijk: Geef aan mij! Ik probeer haar wel es duidelijk te maken dat sommige dingen passen bij 18 jaar en niet meer bij 31 jaar… Maar daar trekt zij zich iets van aan. Een charme op zich.

Voor mij is het sowieso onduidelijk, dat als je net een beetje uitgepuberd bent en eindelijk je babyvet verliest, je graag iets draagt waar zo groot Baby Phat op staat. Maar goed, voor iemand van 28 die nog steeds kuiltjes in de handen heeft, waardoor menig moeder mijn handjes zo schattig vindt omdat het ‘nét babyhandjes’ zijn, heb ik recht van spreken.

Mijn collega wordt 32 en wij zijn uitgenodigd. We hoeven niet lang na te denken over een cadeautje. We stappen een winkel in waarvan ik alles lelijk vind, maar mijn 18 en 19 jarige collega’s alles geweldig vinden. Op zoek naar een Baby Phat tas. Ze hebben maar één soort van dit merk. Zwart met goud en het veel te grote Baby Phat logo op de voorkant: een kat.

Ik vind het verschrikkelijk en durf er bijna niet mee naar de kassa. Maar goed, voor iemand die van glitter en glamour, opzichtigheid , laarzen over de broek (ook enkel laarsjes kunnen blijkbaar over de broek) en gouden sieraden houdt, is dit waarschijnlijk prachtig.

Vol medelijden kijk ik hoe ze het pakpapier er afscheurt. Ondanks dat iedereen altijd hoopt dat een cadeautje in de smaak valt, hoop ik stiekem dat dit niet zo is. Want stel je voor dat ze er echt mee rond zou lopen! Ze kijkt er naar en zo eerlijk als ze is, vraagt ze: “Hoe kunnen jullie mij dit nou aan doen? Wat denken jullie wel niet van mij?” Ze vindt hem oerlelijk en ik ben trots. Trots op haar en blij dat haar smaak toch iets minder ver bij de mijne vandaan ligt dan ik dacht.

Gelukkig, kunnen we hem ruilen. We prikken een datum om samen een nieuwe tas uit te zoeken. Maar waar is dat bonnetje gebleven? Ik heb gezocht, in jaszakken, tasjes en laatjes, maar helaas… Er bleef maar één plek over: de prullenbak. Shit, hij zit zó vol dat er al een kopje bovenop zit. Rubberen handschoenen aan, krant op tafel en vissen maar. Uitgedrukte peuken, as (ik ben blij dat ik de kattenbak nog niet heb verschoond), sinaasappelschillen, kiwischillen en wat kapotte sokken verder… Helemaal op de bodem lag het, beetje besmeurd maar nog intact: het bonnetje. Wát een werk, voor zo’n lelijke tasje!

Bepaalde dingen kun je maar beter direct samen kopen. Want smaken verschillen, maar soms toch niet zoveel als je denkt.