Pufjes

Het enige moment dat er bij mij lucht uit mijn darmen komt, is op het toilet. Je hoort wel es vriendinnen praten over de eerste keer dat ze een scheet lieten bij hun vriend. Blijkbaar ben je dan helemaal op je gemak bij iemand, wanneer je dit kunt. Dit geldt niet voor mij. Het is niet dat ik ze in hou ofzo, het gebeurt gewoon niet, behalve op de plee. Misschien omdat mijn lichaam dán denkt: Nu mag ik alles laten lopen!

Mijn vriend kan het wel, gewoon op elk willekeurig moment een pufje laten ontsnappen. Een pufje is in dit geval een understatement, een pufje klinkt zo schattig en onschuldig. Dat zijn die van hem niet, laat dat duidelijk zijn. Ik ken maar één man, die mijn vriend hierin overtreft en dat is zijn vader. Ik hoop niet dat dit iets zegt over wat mij over 30 jaar te wachten staat.

Soms zie ik het aan zijn houding. Hij staat naast de bank, billen een klein beetje naar achteren en met een onschuldige blik staart ie naar één punt, zonder met zijn ogen te knipperen. Opvallend is ook, dat hij daarna direct weg loopt, de keuken in om koffie te zetten of zonder reden naar het balkon.

Er zijn momenten dat hij dit boven doet, als ik beneden ben (aardig van hem, zou je denken). De geur komt gewoon de trap af, ik ruik het een verdieping lager! Het is bijna knap, dat hij zo’n geur kan produceren.

Maar de áller ergste, zijn de pufjes die hij laat in bed. Onder het dekbed (in zijn cocon), geluidloos, zonder waarschuwing, komt er langzaam een penetrante geur aan ons hoofdeinde onder de deken vandaan. Van schrik maak ik een beweging en dat had ik niet moeten doen… Door de beweging ziet de geur kans om nóg verder omhoog te komen. De hele ruimte is binnen no time gevuld met een vreselijke stank, die nog lang blijft hangen.

Gek eigenlijk, dat hoe meer het pufje stinkt, hoe triomfantelijker zijn blik is. Arme ik…