Per ongeluk vast
Wist ik veel dat hier duizenden mensen op af zouden komen. De kerstparade van SBS 6 zou starten op de Grote Markt om 18:00 uur. Ik kom onderweg al honderden mensen tegen en vraag me af waarom deze niet allemaal dáár heen gaan, zij gaan dezelfde kant op als ik. Ik omzeil de Grote Markt bewust (ik vind dit ook heel slim van mezelf) en met mijn fiets beland ik op de Vismarkt. Ik blijk verkeerd te zijn ingelicht. Tussen de duizenden mensen zit ik klem. Dít is dus het startpunt van de parade.
Overal om mij heen staan rijen dik mensen als knakworstjes in blik, tegen elkaar aan gedrukt. Ik kan geen kant uit! Links van mij, rechts, voor en achter, alleen maar mensen. Waar is de Groningse nuchterheid gebleven? Sinds wanneer gaan wij Groningers massaal in de kou staan om naar een paar versierde wagentjes te kijken?
Inmiddels hebben zich nog vier fietsers om mij heen verzameld. We kijken elkaar allemaal aan met dezelfde blik: Dít wisten wij niet, we hadden er wel iets over gehoord, maar dít wisten wij niet! De mensen om ons heen kijken geïrriteerd naar ons. Wij beseffen ons dat dit niet alleen is omdat onze fietsen allerlei enkels raken, maar vooral omdat wij óp het pad lopen waar de praalwagens komen te rijden. Ook de politie kan ons niet weg krijgen en ook zij storen zich aan ons.
Hoe is het mogelijk, dat ik een slim plan bedenk en toch nog in deze ellende beland. Zucht.
Er is geen andere mogelijkheid, politie te paard voor ons en politie op motoren achter ons, zo helpen zij ons door de menigte heen. De duizenden mensen die al een behoorlijke tijd staan uit te kijken naar de eerste praalwagens, raken enthousiast van de politie. Zij verwachten blijkbaar dat dit betekent dat er eindelijk wat aan komt. De teleurstelling is groot nu ze vier chagrijnig kijkende fietsers zien. We worden door een aantal weg geboehoed en anderen denken grappig te zijn en roepen: Waar zijn al júllie lampjes? We voelen ons noodgedwongen een attractie. Het is oneindig, er lijkt geen eind te komen aan de route en alle duizenden mensen.
Na een uur ben ik op veilige afstand en besluit ik toch nog even te blijven kijken. De praalwagens komen pas, als de kou al is doorgedrongen tot op het bot. Wat lichtjes, één liedje dat duidelijk op repeat staat en wat wagens met veel te grote poppetjes komen voorbij. Jeetje, was dit alle ontberingen waard?
Het heeft me anderhalf uur van mijn vrije avond gekost deze onzin. De volgende keer dat ik ook maar bespeur dat er een happening is in Groningen, iets dat mensen massaal aantrekt om wat voor domme reden dan ook, boek ik een midweek vakantie naar een saai autovrij eiland!
