Nooit meer Kinky

Ooit één keer ben ik van heel lang naar heel kort gegaan. Gelukkig is daar inmiddels niets meer van te zien.

Mijn haar raakte bijna mijn kont, zo lang was het. Ik wilde wat anders. En wat is meer anders, dan kinky? Dus ik de Kinky Kapper naar binnen. Eigenlijk moet je eerst naar de kapsels van de verschillende kappers kijken en dan nog es nadenken, of je écht daar geknipt wil worden. Die les heb ik geleerd.

Een vrouw met kort, schots en scheef haar staat achter mij. Samen kijken we naar mijn spiegelbeeld. “Wij doen niet aan alleen puntjes knippen hè”, zegt ze. “Dat geeft niet, ik wil graag totaal wat anders”, reageer ik. “Vind je het goed als er een groot stuk af gaat?” Ik vind alles prima.

Ik vind het spannend en ik voel me trots. Trots dat ik het niet erg vind dat al mijn lange krullen op de grond vallen. Dit wordt de nieuwe ik!

“Heb je wel eens een ponny gehad?” vraagt de vrouw. Inmiddels is mijn haar aan de achterkant helemaal kortgeknipt en aan de voorkant komt het net tot mijn kin. “Nee”, zeg ik, “nooit gehad en ik weet niet of het me staat”. “Nou”, gaat de vrouw verder, “je hebt best een hoog voorhoofd, ik denkt dat het je goed staat”.

Een hoog voorhoofd? Hoezo een hoog voorhoofd? Ik kén meisjes met een hoog voorhoofd en geloof me, daar is mijn voorhoofd niets bij! Ik zeg dit natuurlijk niet hardop. “Als jij denkt dat een ponny mij goed staat, mag je van mij een ponny knippen hoor”, zeg ik. Het bevalt me wel, om zo nonchalant te doen.

Zonder verder overleg, zonder te eerst een lange ponny en dan op mijn aanwijzing steeds een stukje korter, zet ze de schaar erin. Maar dít is geen ponny! Er blijft 2 centimeter haar over, op mijn voorhoofd geplakt. En niet zomaar geplakt, nee in de vorm van een soort snorretje. “Tja, dat komt omdat je nooit een ponny hebt gehad, de eerste tijd zit er een soort scheiding in”. De vrouw verdedigt de lelijke ponny, nadat ze mijn geschrokken blik ziet.

De tranen staan in mijn ogen. “Ik vind dit niet mooi”, zeg ik. “Scheer alles er maar af!” De vrouw voelt zich beledigd. “Ik ben nog niet klaar, je kunt het nu nog niet beoordelen”, zegt ze. “En als je zo boos bent, kan ik je niet knippen. Ik haal je voor de spiegel weg en je mag pas weer kijken als ik klaar ben”.

Ik ben voor een tv gezet en voel me een lastige peuter. Ik weet zeker dat er niets meer van te maken valt, er zit namelijk bijna geen haar meer op mijn hoofd en terugplakken is geen optie. Ik ben al aan het nadenken over extentions en hoe ik aan het geld kom om deze te betalen.

“Klaar”, zegt de vrouw. Ze kijkt tevreden en heeft er blijkbaar vertrouwen in dat ik niet meer boos ben. Een grote spiegel wordt voor mij neergezet. Ik kijk naar mezelf. Een kleine opluchting: het snorretje dat op mijn voorhoofd plakt, heeft geen scheiding meer. De andere mensen in de zaak zijn vreselijk enthousiast. Het zijn allemaal hippie achtigen met gek haar. Hun mening is mij daarom niet zoveel waard. Terwijl ik betaal zegt iemand op een toon alsof het voor mij een geschenk is, “Goh, wat zal jij ineens aandacht van een ander type man krijgen!”

De volgende ochtend werd het mij duidelijk hoe ‘waar’ die laatste opmerking was. Voorheen vond ik het vervelend, al die bouwvakkers bij ons in de straat. Elke ochtend als ik stond te klooien om mijn fiets los te krijgen, hadden zij zeker twee minuten om te fluiten en te roepen en ik twee minuten om net te doen of ik niets hoorde. Ik had nooit verwacht dit te zullen missen. Maar sinds mijn korte kapsel met snor, keken zelfs de bouwvakkers niet meer naar me om… Zegt dit veel over de oppervlakkigheid van bepaalde mannen? Waarschijnlijk wel. Maar zegt dit ook veel over mijn kapsel? Ook dát valt niet te ontkennen.

Vanaf dat moment wist ik het zeker, voor mij nooit meer kinky!