Multifunctionele laars?

Mijn zus staat al in de rij voor de kassa. De rij is lang, dus ik ben erbij gaan zitten. Naast mij op de bank zit een vrouw. Ze heeft een schoen aan één voet, de ander heeft net in een laars gezeten. Tegenover haar staat een verkoper, een jonge knul. Hij praat gehaast. Hij houdt de net gepaste laars voor het gezicht van de vrouw.

“Ik weet het niet” zegt de vrouw, “ik hou niet zo van tierelantijntjes”. De verkoper begint te frummelen aan het vetertje dat aan de bovenkant van de laars, door de stof is geregen. “Dat is geen enkel probleem, mevrouw” zegt hij, “deze kan er namelijk af”. Ik kijk verbaasd naar het resultaat. De bovenkant van de laars heeft nu gaten, het is duidelijk dat dit niet de bedoeling is van deze laars. De vrouw naast mij kijkt ook verbaasd. De verkoper wordt een beetje ongemakkelijk, maar houdt vol.

Ik denk dat ze bij schoenenwinkels ook met ‘targets’ werken. Het is bijna sluitingstijd. De jongen moet nog één paar schoeisel verkopen binnen vijf minuten en dit is zijn laatste kans van de dag.

“Eerlijk gezegd vind ik hem wat te hoog” gaat de vrouw verder, “ik ben op zoek naar een wat lager laarsje.” De vrouw doet nu echt haar best om aan de verkoper duidelijk te maken, dat ze de laars gewoon niet mooi vindt. “Nou” zegt hij “ook dát is bij deze laars geen enkel probleem”. Ik kijk argwanend om me heen, waar hangt de camera? Dit kan toch niet echt zijn? De jongen pakt de laars stevig vast en begint de bovenkant om te slaan. Deze laars komt tot net onder de knie. De verkoper probeert er vastberaden een enkellaarsje van te vouwen. Het kost hem zoveel moeite (en wellicht ook schaamte) dat hij wat rood aanloopt en het duidelijk warm heeft. Hij moet al zijn kracht gebruiken om de leren stof om te buigen.

De vrouw schud haar hoofd. Al lijkt de laars in de verste verte niet meer op hoe hij er 5 minuten geleden uitzag, dit is niet de laars die zij wil. “En als ik nu geen zwarte laars wil, maar een witte, gaat u hem hier dan overspuiten?” vraagt de vrouw op sarcastische toon. “Nou, wij hebben daar een heel mooi product voor in huis!”

De vrouw heeft er geen zin meer in. Ze staat op, bedankt hem en loopt weg. De verkoper zucht. Met de gaten door de ontbrekende veter en de inmiddels teruggevouwen stof, ziet de laars er gehavend uit. Nu pas merkt hij mij op. Hij kijkt teleurgesteld en ik vol medelijden.