Hoezo duidelijk?

Op msn met mijn nichtje, die al een tijdje zwanger is. We kunnen nét drie woorden tegen elkaar zeggen of een zwart/wit plaatje verschijnt op het scherm. Kijk, dat is hem! Typt ze. Ik zie alleen een zwarte vlek, dus open het zodat ie groter wordt.

Hmmm… Links iets ronds, dat moet het hoofd zijn. Twee stengelachtige dingen kruisen elkaar, lijkt mij logisch dat dit de beentjes zijn. Ik heb een moment van opluchting dat ik er iets van heb kunnen maken en vertel mijn nichtje wat ik zie.

Ze schrijft terug dat ze niet meer bijkomt van het lachen. Nee joh hahaha, je kunt het hoofdje niet zien. Rechts is de achterkant van zijn kont. Het is zóóó duidelijk!

Hoezo duidelijk? Ik kijk nog een keer, knijp mijn ogen half dicht, beter kijken dan dit kan ik niet. Als dat ronde rechts zijn hoofd niet is, wat is het dan? En rechts de achterkant van zijn kont? Huh? Wat is dit voor rare manier van fotograferen? Het frustreert me, dat ik er helemaal niets in kan zien, in dat vage zwart/wit fotootje, dat blijkbaar zó duidelijk is.

Ik ben zo blij! Gaat ze verder. Je kunt al een piemel zien en één bal. Ik kijk nóg een keer, een piemel en één bal? Dat is toch niet te missen? Even vraag ik me af, of één van de stengels dan de piemel is. Maar het is toch wetenschappelijk onmogelijk, dat zijn piemel net zo groot is als zijn been? Ondertussen geeft het me een ongemakkelijk gevoel. Ik zoek nu naar de piemel van mijn ongeboren neefje. Ik geef het op, typ ik terug. Mijn nichtje lacht er nog steeds om. Ik vraag me af of het aan mij ligt. Straks zal ik mijn vriend vragen wat hij ervan maakt.

Een nieuw zwart/wit plaatje verschijnt. En zie daar heel duidelijk: een hoofd! Neusje, mondje, oogjes. Gewoon een hoofd met twee knuistjes naast het gezicht. Kijk, hier kan ik tenminste wat mee. Alle frustraties van zojuist verdwijnen meteen. Ik merk dat ik trots ben. Trost dat er écht een mensje in haar buik zit en trots dat ik hem als mensje herken.