Wanneer mijn collega op zo’n jubelende manier iets zegt, betekent dit eigenlijk: Geef aan mij! Ik probeer haar wel es duidelijk te maken dat sommige dingen passen bij 18 jaar en niet meer bij 31 jaar… Maar daar trekt zij zich iets van aan. Een charme op zich.

Voor mij is het sowieso onduidelijk, dat als je net een beetje uitgepuberd bent en eindelijk je babyvet verliest, je graag iets draagt waar zo groot Baby Phat op staat. Maar goed, voor iemand van 28 die nog steeds kuiltjes in de handen heeft, waardoor menig moeder mijn handjes zo schattig vindt omdat het ‘nét babyhandjes’ zijn, heb ik recht van spreken.

Mijn collega wordt 32 en wij zijn uitgenodigd. We hoeven niet lang na te denken over een cadeautje. We stappen een winkel in waarvan ik alles lelijk vind, maar mijn 18 en 19 jarige collega’s alles geweldig vinden. Op zoek naar een Baby Phat tas. Ze hebben maar één soort van dit merk. Zwart met goud en het veel te grote Baby Phat logo op de voorkant: een kat.

Ik vind het verschrikkelijk en durf er bijna niet mee naar de kassa. Maar goed, voor iemand die van glitter en glamour, opzichtigheid , laarzen over de broek (ook enkel laarsjes kunnen blijkbaar over de broek) en gouden sieraden houdt, is dit waarschijnlijk prachtig.

Vol medelijden kijk ik hoe ze het pakpapier er afscheurt. Ondanks dat iedereen altijd hoopt dat een cadeautje in de smaak valt, hoop ik stiekem dat dit niet zo is. Want stel je voor dat ze er echt mee rond zou lopen! Ze kijkt er naar en zo eerlijk als ze is, vraagt ze: “Hoe kunnen jullie mij dit nou aan doen? Wat denken jullie wel niet van mij?” Ze vindt hem oerlelijk en ik ben trots. Trots op haar en blij dat haar smaak toch iets minder ver bij de mijne vandaan ligt dan ik dacht.

Gelukkig, kunnen we hem ruilen. We prikken een datum om samen een nieuwe tas uit te zoeken. Maar waar is dat bonnetje gebleven? Ik heb gezocht, in jaszakken, tasjes en laatjes, maar helaas… Er bleef maar één plek over: de prullenbak. Shit, hij zit zó vol dat er al een kopje bovenop zit. Rubberen handschoenen aan, krant op tafel en vissen maar. Uitgedrukte peuken, as (ik ben blij dat ik de kattenbak nog niet heb verschoond), sinaasappelschillen, kiwischillen en wat kapotte sokken verder… Helemaal op de bodem lag het, beetje besmeurd maar nog intact: het bonnetje. Wát een werk, voor zo’n lelijke tasje!

Bepaalde dingen kun je maar beter direct samen kopen. Want smaken verschillen, maar soms toch niet zoveel als je denkt.

Tante Fien is de vriendin van opa, een beetje dementerend en heeft alle lichamelijke functies niet meer helemaal onder controle.

Tante Fien zit te genieten, met haar witte haar waarbij de rode appelwangetjes extra goed tot hun recht komen. Ze glimt erover. De gebreide trui lijkt wel wat warm zo in de zon, maar dat deert haar niet.

Opa komt erbij met een grote schaal gevulde eieren. Iedereen pakt er eentje af.
Mijn vriendin kijkt opzij, naar hoe tante Fien haar tanden in het ei zet. Het kunstgebit laat bij elke hap een klein beetje los, maar het ei maakt dat het weer terug tegen het tandvlees kleeft.

Tante Fien heeft het ei al een tijd in haar mond, blijkbaar moet het eerst warm worden tot een soort pap, voor ze het doorslikt. Fien begint plotseling te fronsen. Mijn vriendin kijkt om zich heen, alsof ze aanvoelt dat iemand eigenlijk iets zou moeten doen.

Maar het is al te laat… Tante Fien haalt met een mond vol ei-pap een hap adem en niest vervolgens zo hard, dat het herkauwde ei als een pap met stukjes uit haar mond schiet.

Op het moment van niezen, moet tante Fien opzij hebben gekeken… Alles komt op mijn vriendin terecht en met het witte jurkje als achtergrond, is het papperige ei goed te onderscheiden van al het groenige slijm en snot.

Ingrid, bedankt voor dit mooie verhaal… Jammer dat ik het niet zo mooi kan schrijven, als dat jij het kunt vertellen: stamvoetend van woede, wapperend met je armen, kokhalzend en gierend tegelijk.

Inmiddels schreeuw ik net zo hard mee als de andere voetbalvrouwen op de bank. Wij kennen de regels, analyseren en zijn über kritisch. Dat laatste wordt niet altijd gewaardeerd na afloop, als onze mannen uitgeput in de kantine zitten met hun eerste biertje. Maar ja, we nemen het wél serieus!

Niet alleen in de zaal, ook via een spelcomputer, doet hij aan voetbal. Een Playstation 3 was alles wat hij wilde. FIFA 2009 had hij al in huis, nu de Playstation nog. Een duur verjaardagscadeautje, maar het was het waard. Hij praat erover (en soms er tegen) alsof het een soort huisdier is. We noemen hem ‘pees’, hij knuffelt er nog net niet mee. Of is het apparaat op schoot nemen en met de mouw erover heen wrijven tot hij glimt, ook een soort knuffelen?

Je weet hoe mannen zijn, zodra ze een drupneus hebben of een kater, moet de hele wereld weten hoe ziek ze zijn en hoeveel pijn alles doet. “Mijn duim doet zeer” piepte mijn vriend vanaf de bank. Elke volgende dag moest ik weer kijken naar zijn duim, of ik óók iets zag. Ik zag niets, maar hij zag een klein puntje onder zijn nagel. Toen hij de controller van pees weer in zijn hand had voor een fanatiek potje voetbal, werd de pijn nóg erger. We hebben het maar even gegoogled en wat bleek? Net zoals echte voetballers kan ook een pees-voetballer een blessure oplopen, een heuse duimblessure! Nee, voetbal is geen spelletje.

We worden naar binnen gebracht, lopen achter elkaar aan en houden elkaars schouders vast. Ik dacht dat het wel wat mee zou vallen met het ‘donker’. Hoe donker kan het zijn? In de slaapkamer is het ook donker, maar als je ogen er eenmaal aan gewend zijn, zie je altijd wel íets. Maar dat is nu niet het geval. Het maakt niet uit hoe vaak je knippert, of hoe lang je je ogen gesloten houdt: je ziet gewoon helemaal niets.

Na een paar minuten krijgen we het gevoel dat onze ogen zo groot zijn als schotels. Je hersens werken blijkbaar op volle toeren om alles ‘normaal’ te krijgen, om ergens een glimpje op te vangen, een klein lichtpuntje om op te focussen. Maar er is geen glimpje, ook geen lichtpuntje, er is helemaal niets. Al snel kom ik erachter dat het bestellen van een fles water met vier glazen een grote uitdaging brengt. Schenk die maar es vol en vooral niet té vol, in het pikke donker.

Voor het naar binnen gaan, hebben we moeten kiezen tussen vlees en vis. Verder hebben we geen idee wat we te eten krijgen. Al snel komen er vier borden. Eerst maar even met de vingers voorzichtig voelen. Het voelt taai aan met de vingers en zo voelt het helaas ook in de mond. Later voel ik niet meer voorzichtig maar prik ik gewoon asociaal en ongegeneerd met m’n vingers in het eten, er is toch niemand die me ziet. En hoe moet ik anders weten of het bord al leeg is? Op den duur heb ik het bestek maar laten liggen. Eten en drinken in het donker is eigenlijk best prettig. Lekker bourgondisch, ook leuk voor thuis.

De smaak van het eten is niet zo’n succes. Behalve het toetje, dat is ook het enige gerecht waarvan we alle vier een goed idee hebben wat het was. Van te voren hadden we het op internet al gelezen: Je moet het niet doen voor het eten, maar voor de ervaring. Daar zijn we het dan ook roerend mee eens. Toen we uit de donkere zaal, weer in het licht stonden te knipperen met de oogjes, hoorden we dat we antilope en kangaroe hebben gegeten.

We hebben geen idee hoe antilope en kangaroe er op een bord uitzien, maar dat het taai en smakeloos is, weten we wel!

“Ik weet het niet” zegt de vrouw, “ik hou niet zo van tierelantijntjes”. De verkoper begint te frummelen aan het vetertje dat aan de bovenkant van de laars, door de stof is geregen. “Dat is geen enkel probleem, mevrouw” zegt hij, “deze kan er namelijk af”. Ik kijk verbaasd naar het resultaat. De bovenkant van de laars heeft nu gaten, het is duidelijk dat dit niet de bedoeling is van deze laars. De vrouw naast mij kijkt ook verbaasd. De verkoper wordt een beetje ongemakkelijk, maar houdt vol.

Ik denk dat ze bij schoenenwinkels ook met ‘targets’ werken. Het is bijna sluitingstijd. De jongen moet nog één paar schoeisel verkopen binnen vijf minuten en dit is zijn laatste kans van de dag.

“Eerlijk gezegd vind ik hem wat te hoog” gaat de vrouw verder, “ik ben op zoek naar een wat lager laarsje.” De vrouw doet nu echt haar best om aan de verkoper duidelijk te maken, dat ze de laars gewoon niet mooi vindt. “Nou” zegt hij “ook dát is bij deze laars geen enkel probleem”. Ik kijk argwanend om me heen, waar hangt de camera? Dit kan toch niet echt zijn? De jongen pakt de laars stevig vast en begint de bovenkant om te slaan. Deze laars komt tot net onder de knie. De verkoper probeert er vastberaden een enkellaarsje van te vouwen. Het kost hem zoveel moeite (en wellicht ook schaamte) dat hij wat rood aanloopt en het duidelijk warm heeft. Hij moet al zijn kracht gebruiken om de leren stof om te buigen.

De vrouw schud haar hoofd. Al lijkt de laars in de verste verte niet meer op hoe hij er 5 minuten geleden uitzag, dit is niet de laars die zij wil. “En als ik nu geen zwarte laars wil, maar een witte, gaat u hem hier dan overspuiten?” vraagt de vrouw op sarcastische toon. “Nou, wij hebben daar een heel mooi product voor in huis!”

De vrouw heeft er geen zin meer in. Ze staat op, bedankt hem en loopt weg. De verkoper zucht. Met de gaten door de ontbrekende veter en de inmiddels teruggevouwen stof, ziet de laars er gehavend uit. Nu pas merkt hij mij op. Hij kijkt teleurgesteld en ik vol medelijden.

We hebben een training: fris uw spelling op. In een veel te luxe congrescentrum zitten we in een zaal die oogt alsof er ook wel eens lijken liggen opgebaard. Voor ons staat een lange jonge man in pak. Even het ijs breken, moet hij gedacht hebben. “Ik ben Hendrik, woon in Amsterdam en ben getrouwd met Margreet” hij zegt dit met een zucht. De dames moeten erom lachen. Ik vind het teveel ingestudeerd en daarom niet grappig. “Zij heeft twee cavia’s” gaat hij verder en vertelt hoe hij deze beestjes niet leuk vindt, daar een lelijk grapje over heeft gemaakt, wat met een bbq te maken had en met ontlasting en dit nu nog steeds goed moet maken bij Margreet. Ik geloof het niet én vind het bovendien overbodige informatie. Mijn collega’s lachen wel.

We beginnen met een soort dictee om onze kennis op basisschool niveau te testen. Ik had beter van mezelf verwacht, maar gelukkig waren er collega’s die veel slechter scoorden dan ik. Dus opfrissen was nodig. Hoe zat het ook alweer met de persoonsvorm, hele werkwoord, ’t kofschip, voltooid deelwoord en bijvoeglijke naamwoorden? Voor de lunch wisten we alles weer. Zelfs iets geleerd over klinkers en stemmen (of waren het nou medeklinkers zonder stem?) en ik hoorde voor het eerst dat er een verschil is tussen zwakke en sterke werkwoorden. En bij zelfstandige naamwoorden is er van dit alles helemaal geen sprake.

Na de lunch ging het om waar we eigenlijk voor in Zeist waren: de nieuwe spelling. Eén collega van mij weigerde van begin af aan te accepteren dat de speling überhaupt vernieuwd is. Ik was het regelmatig met haar eens, maar vooral omdat ik een beetje discussie wel verfrissend vind tijdens zo’n training. Hendrik kwam er op den duur niet meer uit en wilde ons het adres geven van de meneer die het groene boekje heeft geschreven, zodat wij onze vragen en kritiek bij hem neer konden leggen.

De nieuwe spelling is onbegrijpelijk. Ze laten logische leestekens weg en maken simpele woorden onnodig ingewikkeld. Zo schrijven we ochtendappél tegenwoordig als: ochtendappel. De schrijvers van het groene boekje vinden, dat mensen die het lezen wel weten wat er staat, ook zonder het streepje op de e. Maar is dat wel zo? Ik niet hoor, ik denk gewoon dat het een appel betreft die ’s ochtends het beste smaakt. Bij het woord geüpdate moeten de stipjes wél op de u blijven staan. Want anders lezen mensen geupdate. Hoezo geupdate? Geupdate is toch niets? Of is het een date met een geup (dat is vast een reuze guppie)? Of is het een date die een beetje geupig is? Een geupige date (wat geupig is, weet ik niet, maar ik denk dat het saai is)? Dus dan heb je een saaie date gehad en daar eet je ’s ochtends geen beschuitje, maar een appel mee. Zoiets.

En dan de verschillende vormen van updaten. Probeer die maar eens uit te spreken (vooral als je het snel doet). Hij updatet, wordt in verleden tijd: hij updatete. En het zijn ‘de geüpdatete bestanden’. En dan heb je ook nog es óveral uitzonderingen voor. Bijvoorbeeld bij de tussenletters. Is het nou kippesoep of kippensoep? Inmiddels weet ik het wel. Hendrik zegt: “Het is altijd dit en dit, maaaar er is één uitzondering.” Ik dacht, eentje maar? Dat is mooi.

Maar nadat wij die ene uitzondering trouw hebben opgeschreven, komen er nóg twee uitzonderingen achter aan. Het is een ingewikkelde toestand die nieuwe spelling. En de spelling verandert ook nog es om de zoveel tijd. Hendrik heeft ons beloofd dat deze regels uit 2005 niet veranderd mogen worden tot 2025. Maar dat betekent natuurlijk wel dat als ik zo oud ben als mijn collega’s nu zijn, ik dan wéér een training nodig heb!

Voor de training was het zo simpel. Alles op gevoel. En kwam je er niet uit? Dan verving je gewoon een woord of zette je de zin in andere volgorde. Maar nu niet meer. Nu moet je nadenken als je schrijft, je afvragen hoe het nou zat en je aantekeningen er weer bij pakken. Een brief schrijven kost ineens een halve dag in plaats van een half uur. Als ik werkgever was, dacht ik wel twee keer na, voor ik mijn personeel liet opfrissen.

Sonja Bakker: klein, blond, netjes en slank… zij heeft alle kenmerken waar ik sowieso een hekel aan heb. En dan prijst ze ook nog een dieet aan. Aan diëten heb ik ook al zo’n hekel. Ik word ook echt blij als blijkt dat een dieet tóch niet werkt en mensen er uiteindelijk alleen maar meer van aankomen, nadat ze gestopt zijn. Dat is voor mij namelijk een reden om er niet eens aan te beginnen. Het werkt immers toch niet.

Ik ben meer van de afslankpilletjes, afslankgel, afslankthee… zoveel mogelijk waar je zomin mogelijk voor hoeft te laten en zomin mogelijk voor hoeft te doen. Helaas heeft geen enkel van deze producten gewerkt.

Bij mijn vorige werk ging een groot aantal van mijn collega’s tegelijk aan de Sonja Bakker. Mijn vriendin en ik keken vermakelijk toe, eigenlijk hadden wij beiden genoeg reden om ook mee te doen. Maar wij hielden vol dat lekker eten belangrijker is én dat Sonja toch niet zou werken. Wij waren echte anti Sonja dames, tot grote ergernis van onze collega’s.

In het begin hadden we zoveel lol samen. Daar gingen ze weer, met hun twee crackers en plakje kipfilet de kantine in. Wij aten een lekkere ham/kaas croissant, warm uit de oven. En tussendoortjes aten we eigenlijk de hele dag door. Dat ‘tussen’ heb ik nooit zo goed begrepen.

Nu twee jaar verder zijn de mensen die destijds aan de Sonja Bakker zijn gegaan, nog steeds aanzienlijk slanker dan ervoor. Het lachen is mij en mijn vriendin inmiddels vergaan. Er is dus geen reden meer om níet aan Sonja te gaan.

Wat ik gewend was tussen 09:00 en 18:00 uur, waren 6 bruine broodjes, lekker belegd. En natuurlijk was er ruimte voor een koekje, een dropje (of eigenlijk over de hele dag genomen werd dit een hand vol dropjes) van mijn collega, die op de één of andere manier altijd dropjes op haar bureau heeft staan. Avondeten, heerlijk, het liefst na mijn eerste bord schepte ik nog een bord op. Voor het oog deed ik die wat minder vol. Wel vol, maar niet in de vorm van een berg, zoals het eerste bord. Mijn vriend en ik zijn niet zo van de aardappels, maar wel gek op pasta en rijstgerechten. Deze kun je naar binnen schrokken zonder al te veel te kauwen. Groenten zijn bij pasta ook niet zo nodig, wel een beetje, maar meer voor de sier dan voor de vitamientjes. ’s Avonds bij een filmpje een lekkere bak popcorn ging er ook wel in. Wat is er mis met popcorn? Het is eigenlijk gewoon maïs, met wat zout. In het weekend een lekker zakje chips en natuurlijk mocht er één keer in de week friet gegeten worden en in het weekend ook wel een avondje pizza.

Sonja is het hier niet mee eens. Ik ben nu twee weken verder. Ik heb in twee weken meer aardappels, groenten en fruit gegeten dan in de afgelopen twee jaar. En ik heb in twee weken minder brood gegeten, dan vroeger op één dag. De eerste twee dagen begon om 15:00 uur vreselijke hoofdpijn, die duurde tot ik in slaap viel. Ik dacht eerst van de honger, maar volgens mij had het meer te maken met alle foute stoffen die mijn lichaam aan het verlaten waren. Ik weet bijna zeker dat zij mijn lichaam samen met mijn urine verlieten, want met 2 liter water op een dag moest ik elk half uur wat lozen. Daarna kwam de diaree, ook via deze uitgang werd er van alles geloosd.

Ik teer nu op héél weinig en besef me nu pas hoe weinig eten je eigenlijk nodig hebt als mens. Eten was behalve lekker, ook de gewoonste zaak van de wereld. Wat je proeft op je tong is waar je van geniet en je slikt het door. Maar nu ik zo weinig eet, ben ik me er heel bewust van dát ik eet. Het is iets waar ik naar uitkijk en van geniet, omdat het zo weinig is. Die ene cracker ’s ochtends, met een dun laagje 20+ smeerkaas, maak ik met veel liefde en perfectie klaar. Ik eet nooit meer staand, tussen de bedrijven door. Nee zelfs voor een cracker die in 3 happen weg is, ga ik aan tafel zitten. Ik kijk er naar, hap, kauw en geniet.

Na mijn tussendoortje (fruit) om 10:30 uur, heb ik om 12:00 uur al zin in mijn 250 gram magere kwark en mijn 15 druifjes die samen om 13:00 uur mijn lunch vormen (ik heb al even gegluurd bij wat weken verder en dan mag ik wel es wat meer hoor, soms een broodje en soms zelfs twee). Om 15:30 uur weer een tussendoortje, dat is weer een stuk fruit en soms ook een opkikker. Een opkikker is een glaasje bouillon, waar slechts 3 calorieën inzitten trouwens. ’s Avonds eet ik 75 gram kipfilet, 125 gram aardappels en 200 gram groente, daar mag één lepel magere jus overheen.

Ook later na het eten is er nog een tussendoortje. Soms staat er in het Sonjaboek: Streng! 1 glas water. Hoezo streng? Alsof de rest niet streng is. Elke dag, elk menu, elk tussendoortje is streng! Het hele dieet is streng, dit is een strenge manier van leven. 1 glas water streng? Nee, 1 glas water in plaats van een maaltijd is bijna normaal, volgens dit dieet. In het weekend is Sonja coulant, met het avondtussendoortje. Dan mag je bijvoorbeeld wel eens 3 blokjes 30+ kaas. 3 blokjes kaas? Normaal eet ik zonder moeite een halve kaas weg, blokjes, plakjes, in 2-en, dat maakt mij dan niet zoveel uit. 3 blokjes…. Nee dan zou ik mezelf plagen. Die sla ik liever over.

Nu na twee weken ben ik niet meer verbaasd. Ik ben er aan gewend, ik kan er mee leven en ik voel me er zelfs goed bij. De variatie in groenten en fruit, minder eten, veel water, ik krijg er energie van. De grote beloning waar ik het allemaal voor doe, daar wacht ik met smart op. Het verliezen van minstens 10 kilo, van minstens 2 broekmaten en vele centimeters her en der. Over twee weken moet ik in een bikini paraderen, hoeveel weken heeft Sonja nodig? Dan heeft ze in totaal 4 weken gehad, dat moet toch genoeg zijn? Niet dat ik dan stop hoor, we gaan gewoon door… Maar dan zou ik er wel wat voor terug willen zien. Of eigenlijk vanaf willen zien.

Op een vreemde en vooral onbelangrijke plaats ben ik al een hele maat kwijt, bij mijn voeten. Ik wist niet dat je daar ook kon aankomen en ik wist ook niet dat dát er als eerste af zou gaan. Een vriendin zei dat ik waarschijnlijk eerst teveel vocht vast hield en dat dit nu minder (of niet meer) zo is. Het is wel leuk, maar geloof me: na twee weken afzien heb je liever dat je broek afzakt dan dat je schoenen afzakken. Maar ik heb vertrouwen…

Ik zou constant kijken naar wat er binnen komt. Hoe groot is hij geschapen? Houdt hij hem slap, ondanks de mooie naakte vrouw tegenover hem? Draagt hij hem links of rechts als hij zit? Hoe heeft zíj haar schaamhaar geschoren? Zijn zij een setje of hebben ze een verhouding met elkaar?

En wat als het mensen zijn die minstens een keer zo oud zijn als ik ben? Wíl ik mij dan nog wel alles afvragen wat in de vorige alinea staat? En wat als deze oudere mensen op die manier ook naar mij kijken en zich dat afvragen? Wíl ik wel bekeken worden? En wat als je mede sauna-gangers bekenden zijn, familie, collega’s, vage kennissen, buren…?

Wat ook lastig zal zijn, mocht ik ooit naar de sauna gaan, is dat ik ‘naakt zijn’ associeer met seks. Dit geldt natuurlijk niet voor het naakt zijn bij een arts, door medische noodzaak. Maar verder wel, naakt zijn met een ander persoon is seksueel. Ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat dit voor andere mensen niet zo is. Waarom moet je per se poedelnaakt in de sauna zitten met z’n allen. Waarom kun je niet gewoon je ondergoed of zwemkleding aanhouden, of in je handdoek gewikkeld blijven zitten in plaats van erop?

Is de sauna misschien gewoon een hok waar mensen, geheel onschuldig en onopvallend, de spanning opzoeken? Om er vervolgens thuis plezier van te hebben? Ik vind dat helemaal prima, ik laat iedereen in zijn waarde en vind dat zelfs een goed concept. Maar laten we niet net doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Want zwetend poedeltje naakt zijn, met een hoop onbekenden in een veel te kleine ruimte, is nog steeds verre van normaal.

Trippel trippel, naar de slaapkamer. Papa en mama slapen nog. Ik verveel me. Kijk daar, een stukje van mama’s teen. Als ik op mijn achterpootjes sta kan ik er nét bij. Even mijn nageltje erin, misschien wordt ze dan wakker. Met een snelle beweging trekt mama haar voet terug onder de deken. Dat is balen, wat nu?

Ik spring op het bed. Ik doe dit expres niet zachtjes. Die grote hobbel daar, dat is mama. Ik loop niet om haar heen, maar óver haar heen. Eerst even melken op haar rug (een beweging die alleen herkenbaar is voor mensen met katten). Nog steeds geen reactie. Misschien omdat het zes uur in de ochtend is en mama nog zeker een uur heeft voor dat de wekker gaat.

Ik ben nu op hoofdhoogte, mijn snorharen kriebelen in haar neus. Dít werkt! Mama maakt een onverstaanbaar geluid en draait haar gezicht de andere kant op. Dat geeft niet, ik loop gewoon over haar heen, naar de andere kant. Ik leg mijn pootje op haar wang. Nog een keer. Eén oog gaat open: missie geslaagd. Azzie! Roept mama nu. Twee vliegen in één klap, want papa wordt nu ook wakker. Wat gezellig. Ik zie een kleine opening en kruip onder de deken. Lekker warm tussen papa en mama in. Ik spin heel hard, maar ze vallen allebei weer in slaap, dát is niet de bedoeling. Daar is mama’s been, even kijken of dit werkt. Ja, mijn nageltjes erin en mama beweegt alweer.

Mama kan niet meer slapen en gaat douchen. Ik lig voor de deur te wachten. Ik kijk héél lief, zodat ze niet boos is straks. Ik krijg een aaitje over mijn hoofd en ga op mijn rug liggen. Ik weet dat mama het dan niet kan laten om mijn buikje te kriebelen. Elke stap die ze zet, loop ik tussen haar voeten, dat vind ik gezellig. Ow, ze gaat plassen, ik ga altijd mee. Zodra ze zit, spring ik op schoot. Ze heeft dan toch niet veel te doen, dus kan ze net zo goed mij blijven aaien.

Aan de grote tafel doet mama haar make-up op. Ik vind dat leuk, want dan kan ik steeds met mijn pootje de wattenstaafjes van tafel tikken, of de mascara, of andere kleine dingetjes. Uiteindelijk duwt ze me van de tafel. Ow, daar is Nikos! Ik wil altijd graag met Nikos spelen, maar hij nooit met mij. Ik ben zo lief voor hem. Geef hem altijd kopjes en loop naast hem, tegen hem aan eigenlijk. Als Nikos in de vensterbank zit, zie ik zijn staart hangen, daar speel ik graag mee. Maar Nikos loopt geïrriteerd van mij weg. Als Nikos ergens ligt, wil ik graag bij hem liggen. Maar ook dan loopt Nikos weg en lig ik helemaal alleen. Nikos, wil je met me spelen? Vraag ik de hele dag door. Maar Nikos wil dat ik hem met rust laat. Waarom nou?

Ik verveel me zo.

Mama heeft wel es uitgelegd, toen hij er net was, dat hij mijn cadeautje is. Zodat ik niet meer alleen zou zijn. Kon ze mij maar verstaan, dan wíst ze dat ik liever alleen ben. Ik kreeg toen alle aandacht, had alle rust en sliep heerlijk bij ze op bed. Nu met Azraël heb ik geen rust meer. Hij kleeft aan mij. Azraël wil áltijd spelen!

Ah, mama is uit de douche. Ik heb even rust want Azraël gaat zo meteen met haar make-up spelen. Lekker in de vensterbank naar buiten staren. Naar de grote wereld, waar ik niet mag komen. Verdomme, wat is dat? Azraël zit wéér aan mijn staart. Krijg ik nou nooit een keer rust? Zucht, ik ga wel weer naar boven. Trippel trippel, hij komt achter mij aan. Ik ren snel onder het bed, maar Azraël heeft het gezien. Hij spint en geeft me kopjes. Ik ben niet zo van dat kleffe. Ik blaas naar hem, al is hij daar nooit van onder de indruk. Wanneer ik weg ren, springt hij boven op mijn rug. Nou vooruit, héél even dan. Met twee pootjes gooi ik hem op zijn rug. Hij kwispelt en tikt met zijn pootjes in mijn gezicht. Na twee minuten ben ik er eigenlijk wel weer zat van.

Hij rent naar beneden, in de hoop dat ik hem achterna kom. Ik ga snel naar papa. Hij snurkt heel hard. Het is een soort spinnen, net als hoe ik dat doe. Ik kruip tegen hem aan, heel zachtjes om hem niet wakker te maken, maar hij heeft al één oog open. We liggen lepeltje lepeltje. Papa aait mij nu. Dat is fijn, even net als vroeger. Tot mijn stiefbroertje er aan komt. Hij wil er ook weer bij.

Als ik lang genoeg voor de balkondeur zit, doet mama hem open. Dit is de enige plek waar ik alleen kan zijn, Azraël mag daar niet komen. Ook al vriezen mijn snorharen van mijn kop, voor de rust heb ik het er graag voor over. Mama hoort mij niet altijd als ik weer naar binnen wil. Maar Azraël wel. Hij brult dan net zo lang tot ze de deur weer open doet. Dat vind ik wel lief van hem.

Misschien is het eigenlijk zo gek nog niet, een broertje af en toe.