Door de ogen van een peuter

Veel van mijn vriendinnen hebben inmiddels kinderen. Als ik ze hoor praten, vertellen ze allemaal dezelfde dingen. En ook als ik ze zie mét de kinderen, zie ik allemaal overeenkomsten. Stuk voor stuk trots op de pruttelende geluiden die ze maken, waarvan ze zeker weten dat een bepaald woord wordt bedoeld. En ze zijn zó slim allemaal. Vreemd genoeg hebben al mijn vriendinnen kinderen die alles véél sneller doen dan andere kinderen van hun leeftijd.

Ik ben ervan overtuigd genoeg gehoord en gezien te hebben, om een ochtend te kunnen beschrijven, door de ogen van een peuter:

Mijn wimpers plakken een beetje, dus krijg mijn ogen maar moeilijk open. Jeetje, daar is ze alwéér! Mama hangt boven mij. Haar hoofd is zo groot. Ze lacht en maakt zachte hoge geluidjes. Dat betekent dat ik lief ben.

Ik heb honger en vertel haar dit. Ze verstaat mij niet, dus ik ga huilen. Huilen betekent honger, mama snapt dat niet. Ze pakt altijd eerst speelgoed, als ik dan nog steeds huil neemt ze me op schoot. Maar ik heb gewoon honger. Geef me eten! Roep ik steeds. Pas als ik krijs valt het kwartje en krijg ik de fles.

Ik vind het bad niet leuk. Mama stopt mij in een bak met water. Zij vindt het wel leuk als ik in bad zit. Daar is dat stomme gele eendje weer. Ik knijp erin om haar een plezier te doen. Jaaa goed zo! Roept mama, alsof het knap is dat ik in dat eendje knijp. Als zij dat piepgeluid zo leuk vindt, waarom gaat zij er dan niet mee in bad?

De supermarkt is ook niet mijn favoriet. Ik moet in dat stomme karretje zitten, dat echt niet zo lekker zit als de buggy waar ik uit kom. Mama loopt snel. De hele dag kijkt ze naar mij en luistert ze naar elk geluidje dat ik maak. Behalve hier. Ik wil haar iets laten zien, ik zie leuke kleurtjes en wijs er naar. Mama kijkt boos. Niet zeuren, je krijgt nu niets lekkers! Zegt ze. Iets lekkers? Ik heb helemaal geen honger, ik wil je alleen de leuke kleurtjes laten zien. De toon is gezet, mama praat niet meer tegen mij.

Thuis pakt mama rood drinken uit een fles, ze lacht weer. Altijd als mama dit drinkt is ze vrolijk. Tussen haar vingers houdt ze een wit staafje, dat stinkt. Ik mag daar niet aankomen, heeft ze gezegd. We pakken een boek. Alle boeken gaan over dieren. Ik weet dat mama er blij van wordt als ik met haar mee doe. Dus dat doe ik.

Kijk, dat is een koe en wat zegt de koe? Mama kijkt mij hoopvol aan. Boeoeoe, zeg ik. Jaaa goed zo! Dit is blijkbaar net zo knap als in het badeendje knijpen. En dan iets groens. Wat is dit? Ik weet niet hoe het heet, maar groen is kwaaak, dus dat zeg ik. Mama is trots. En dit? Vraagt ze nu. Wit en wollig, da’s niet moeilijk: Bèhèè. Ik weet wat elk dier zegt, uit ál mijn boekjes.

Ik lig weer in bed. Dit heet een middagdutje. Mama trekt aan een touwtje, dat uit een konijn komt. Ik vind het muziekje leuk. Normaal val ik ervan in slaap, maar nu lig ik te denken. In geen enkel van mijn boekjes staat het antwoord: Wat zegt een konijn eigenlijk?