Door de ogen van Azraël

Mijn ogen zijn open, ik ben wakker. Nikos ligt in zijn veel te kleine mandje. Je ziet het mandje helemaal niet, Nikos ligt er eigenlijk óver heen in plaats van erin. Ik druk met mijn pootje in zijn rug, maar hij negeert me. Dat doet ie vaak.

Trippel trippel, naar de slaapkamer. Papa en mama slapen nog. Ik verveel me. Kijk daar, een stukje van mama’s teen. Als ik op mijn achterpootjes sta kan ik er nét bij. Even mijn nageltje erin, misschien wordt ze dan wakker. Met een snelle beweging trekt mama haar voet terug onder de deken. Dat is balen, wat nu?

Ik spring op het bed. Ik doe dit expres niet zachtjes. Die grote hobbel daar, dat is mama. Ik loop niet om haar heen, maar óver haar heen. Eerst even melken op haar rug (een beweging die alleen herkenbaar is voor mensen met katten). Nog steeds geen reactie. Misschien omdat het zes uur in de ochtend is en mama nog zeker een uur heeft voor dat de wekker gaat.

Ik ben nu op hoofdhoogte, mijn snorharen kriebelen in haar neus. Dít werkt! Mama maakt een onverstaanbaar geluid en draait haar gezicht de andere kant op. Dat geeft niet, ik loop gewoon over haar heen, naar de andere kant. Ik leg mijn pootje op haar wang. Nog een keer. Eén oog gaat open: missie geslaagd. Azzie! Roept mama nu. Twee vliegen in één klap, want papa wordt nu ook wakker. Wat gezellig. Ik zie een kleine opening en kruip onder de deken. Lekker warm tussen papa en mama in. Ik spin heel hard, maar ze vallen allebei weer in slaap, dát is niet de bedoeling. Daar is mama’s been, even kijken of dit werkt. Ja, mijn nageltjes erin en mama beweegt alweer.

Mama kan niet meer slapen en gaat douchen. Ik lig voor de deur te wachten. Ik kijk héél lief, zodat ze niet boos is straks. Ik krijg een aaitje over mijn hoofd en ga op mijn rug liggen. Ik weet dat mama het dan niet kan laten om mijn buikje te kriebelen. Elke stap die ze zet, loop ik tussen haar voeten, dat vind ik gezellig. Ow, ze gaat plassen, ik ga altijd mee. Zodra ze zit, spring ik op schoot. Ze heeft dan toch niet veel te doen, dus kan ze net zo goed mij blijven aaien.

Aan de grote tafel doet mama haar make-up op. Ik vind dat leuk, want dan kan ik steeds met mijn pootje de wattenstaafjes van tafel tikken, of de mascara, of andere kleine dingetjes. Uiteindelijk duwt ze me van de tafel. Ow, daar is Nikos! Ik wil altijd graag met Nikos spelen, maar hij nooit met mij. Ik ben zo lief voor hem. Geef hem altijd kopjes en loop naast hem, tegen hem aan eigenlijk. Als Nikos in de vensterbank zit, zie ik zijn staart hangen, daar speel ik graag mee. Maar Nikos loopt geïrriteerd van mij weg. Als Nikos ergens ligt, wil ik graag bij hem liggen. Maar ook dan loopt Nikos weg en lig ik helemaal alleen. Nikos, wil je met me spelen? Vraag ik de hele dag door. Maar Nikos wil dat ik hem met rust laat. Waarom nou?

Ik verveel me zo.