Dáááág sigaret!

Zondagavond: we blijven extra lang op. Ondanks dat onze ogen al dichtvallen van de slaap, blijven we wakker. Nu kan het nog, nu mag het nog. We roken al twee uur lang onze laatste sigaret. Oké, nog eentje dan.

Maandag: Aan m’n stuur hangt een plastic tas. Erin zit een grote zak wortels, een zak bleekselderij, een anderhalve literfles water en een pakje nicotine kauwgom. Dit is het, hier moet ik het mee doen. Een tas met spullen om deze dag te overleven. Op de fiets rook ik áltijd een sigaret, soms twee in tien minuten. Gewoon omdat ik weet dat het daarna een paar uur niet meer kan, niet omdat die tweede zo lekker smaakt. De eerste wel. Dat herinner ik me nu meer dan ooit tevoren. Ik voel mijn lichaam vanuit mijn tenen tot in mijn buik, in opstand komen. Een onbehagelijk gevoel door mijn héle lichaam, een schreeuw om nicotine. Ik verman mijzelf, ik doe de negeertruc. Maar jezelf negeren blijkt onmogelijk.

Om negen uur ben ik op het werk. Ik voel me duizelig, mijn oogleden hangen en het voelt of ik een beetje scheel kijk. Lichte hartkloppingen en zweet in mijn handen. Ik trek dit niet. En het is nog niet eens half tien! Ik neem mijn eerste nicotine kauwgompje. De bijsluiter heb ik aandachtig gelezen. Het is een heel gedoe, je moet er even op kauwen, heel langzaam, daarna moet je de kauwgom tijdelijk achter een kies parkeren. Weer erop kauwen en weer parkeren. Er komt veel speeksel vrij, maar deze mag je niet doorslikken (ik spuug het uit in een bekertje). Zo moet je een half uur door gaan. En het helpt geen reet! Ik denk dat het een soort placebo is, ze doen nét alsof dit kauwgompje de sigaret vervangt. Man, het komt er niet eens in de buurt.

Knagen, misschien helpt knagen. Ik pak wat stengels bleekselderij. Dit zijn die groene geribbelde dingetjes, die als je pasta eet met zo’n zakje voorgesneden Italiaanse roerbakgroente, je er het eerste uitvist en weg legt. Bleekselderij is goor, dat wíl je niet eten. Ik neem een paar minihapjes en alles wat nog over is van mijn humeur verdwijnt, als sneeuw voor de zon. Dan maar een wortel. Wortels smaken nu na de bleekselderij extra lekker, dat dan weer wel.

’s Avonds gaan mijn moeder en ik een flink stuk lopen, vanaf nu elke avond. We willen gaan hardlopen, maar ter voorbereiding/opbouw lopen we een week in mijn moeders tempo elke avond een uur door stad en park. Mijn moeders wandeltempo, is sneller dan de gemiddelde jogger hardloopt. Wij halen ze zelfs in! Ik hou mijn hart vast voor het tempo dat wij straks gaan maken, wanneer we écht gaan hardlopen.

Dinsdag: Ik hoop op dag één het ergste gehad te hebben. Dit is niet het geval. Behalve dat de onderhuidse jeuk er niet meer is, zijn alle andere klachten nog in alle hevigheid aanwezig. Mijn humeur lijkt zelfs nog slechter dan dag één. Zucht… het zou zo mooi zijn als je een verbetering voelt, dan weet je tenminste waar je het voor doet. Maar nee, uitzichtloos verder strijden, zo gaat dat de eerste dagen. Ik heb vandaag vier nicotine kauwgompjes genomen. Ik schaam me er een beetje voor. Het voelt aan de ene kant als vals spelen, maar aan de andere kant weet ik dat die dingen niets helpen, dus speel ik ook niet vals.

Met álles word ik aan de sigaret herinnerd. Nu realiseer ik me ook hoe vaak ik er eentje opsteek. ’s Ochtends al, tijdens de make-up, bij mijn eerste kopje thee. Nóg eentje als ik m’n haar doe, bij het tweede kopje thee. Op de fiets, onderweg naar het werk de derde. In de ochtendpauze rook ik er twee achter elkaar, in de lunchpauze soms drie, dat kan namelijk best wel in een half uur. In de middagpauze weer twee. Om half zes, als ik klaar ben met werken weer eentje, op de fiets. Die is ook zo lekker en voelt extra verdiend omdat er een hele werkdag op zit. Natuurlijk gelijk eentje bij thuiskomt. Samen met het vriendje even beide onze werkdag doornemen. Na het eten, die is misschien wel het áller lekkerst. Als je heel erg vol zit rook je er twee, anders zakt het eten niet goed (is misschien een zelf bedacht iets…). Bij het kijken van tv of een film. Al heb ik hem nét uitgedrukt, zodra de persoon op tv een sigaret aansteekt, pak ik er ook gelijk weer eentje. En dan als we achter onze laptop zitten. Hij wat klussen en ik verhaaltjes typen. De ene na de andere, onopgemerkt, maar toch genieten we ervan. Eigenlijk kan het ook niet anders. Zonder sigaret hebben we geen concentratie en geen inspiratie. Zonder sigaret zijn we nergens, toch?

Het valt me nu ook op in hoeveel situaties ik me aanpas aan de sigaret. Belachelijk eigenlijk, dat de sigaret op nummer één staat, op een voetstuk en alles aangepast wordt aan het kunnen roken van de sigaret. Als je weinig geld hebt en je moet kiezen tussen eten of sigaretten: zonder twijfel worden dat de sigaretten. Maar ook dingen die andere mensen onhandig zullen vinden, zoals het nemen van de trein waarbij je vaker moet overstappen, zodat je halverwege nog snel een sigaret kunt roken. Ook al moet je er dan zo hard aan trekken (wegens weinig tijd), dat je bijna sterretjes ziet.

Woensdag: Ik word wakker en haal diep adem. De dagen ervoor als ik diep adem haalde voelde ik de schreeuw om nicotine gelijk weer komen. Maar nu valt het mee. Het is geen schreeuw meer, maar een klein roepje. Dat is een groot verschil! Ik moet ook nog naar de tandarts, alsof mijn ellende nog niet genoeg is. Een stuk kies is afgebroken, nét nu ik ben gestopt met roken. Als er één dag is dat ik veel rook, is dat wel de dag dat ik naar de tandarts moet.

Ik vind mezelf flink. Nog steeds zonder sigaret, de hele dag al zonder nicotine kauwgom én mijn kies laten repareren. Ik kijk met vertrouwen naar de komende dagen. Ik verwacht nu dat elke dag een beetje minder erg is dan de dag ervoor. Zo kom ik er wel. Daar waar ik wil zijn: op de plek van de niet roker.

Donderdag: Ik haal diep adem. Verdomme daar is het weer! De schreeuw om nicotine is terug. Dat schattige roepje van gister is er helemaal niets bij. Ow dit is de ergste dag tot nu toe. Ik kijk op de klok. Shit, ben aan de late kant. Als ik nu tijd over zou hebben, was ik heel misschien een pakje sigaretten gaan halen. Wát een ellende, wat doe ik mezelf eigenlijk aan? Ik fiets als een idioot naar het werk, bijna snuivend van chagrijnigheid kom ik op mijn werk. Mijn collega’s ontzien mij, dat is aardig. Ik ben de hele dag boos. Stelletje fuckers die sigaretten!

Vrijdag: Ik haal diep adem. Mwa, kan nog niet oordelen hoe de dag zal zijn. Ik merk op de fiets dat ik fluit. Huh, waarom in godsnaam? Nou ik voel me eigenlijk wel prima. Ik heb een beetje een zenuwachtig gevoel in mijn buik. Dat zal nog steeds wel mijn lichaam zijn die (nu niet meer schreeuwend en roepend, maar meer een beetje fluisterend) om nicotine vraagt. Op het werk merken mijn collega’s het gelijk aan me: hé Minka heeft haar humeur weer terug! Het is trouwens ook voor het eerst deze week dat ik een grapje accepteer. Mijn leidinggevende komt na een paar uur met een grote berg snoep voor mijn bureau staan. Ze kijkt een beetje angstig. Was ik écht zo erg? Vraag ik mezelf af. Ze zegt dat ze trots op me is, dat ik moet volhouden en om me te helpen: wat lekkers. De wortels worden opzij geschoven. Ik denk aan de avonden. Elke avond een uur op mama’s tempo lopen. Ik probeer de acht kilo, die stoppende rokers gemiddeld aankomen, te ontwijken. Maar vandaag trakteer ik mezelf.

Dag vijf, ik rook nog steeds niet, ik heb al vijfentwintig euro gespaard in vijf dagen en ga nu lekker snoepen!