Brand Meester

Twee verstandskiezen zijn er in het ziekenhuis uitgesneden, ik zit als een zombie op de bank. Eindelijk weer wat gevoel in m’n klep. Ben alvast begonnen aan de zakjes ibuprofen, dus verwacht geen pijn. Twee afbak kadetjes in de combimagnetron en weer terug naar de bank. Ik staar wel naar de tv, maar kan mijn kop er niet echt bij houden. Zo meteen beetje eten en dan ’t bedje in.

Wat zie ik de tv ineens slecht… Een waas van blauwe lucht gaat langs mijn hoofd. Nu pas realiseer ik mij dat het uit de magnetron komt. Ik kijk naar rechts, direct tranen mijn ogen en prikt mijn neus. Ik kan mijn magnetron al niet eens meer zien staan. Ik doe het raam open, neem een dikke hap frisse lucht, ren naar de magnetron, doe deze uit en gooi het deurtje open. Nóg meer, nu zwarte lucht, gaat in een grote wolk mijn woning door.

Op dat moment woonde ik nog in een oude kerk, die van binnen is omgetoverd tot een appartementencomplex. Ik zet alle ramen open, maar het bleef toch een beetje hangen. Dan de voordeur ook maar even open, misschien dat het dan wat kan luchten. Ik sta er niet bij stil dat mijn voordeur ín een gesloten kerk zit, dus er valt op die manier eigenlijk weinig te luchten. Na een half uur is het nog steeds wazig blauw binnen, maar wel weer leefbaar. Doe de deur weer dicht en zit weer op de bank. Nu voel ik me écht zielig! Net het ziekenhuis uit, allemaal toestanden en nog steeds honger.

Wat is dat allemaal voor lawaai? Een hoop sirenes, maar wat zijn ze dichtbij! Jeetje er zal wel iets gebeurd zijn bij mij in de buurt. Ik heb de puf niet om te gaan kijken. Ineens een hoop geroep en geren door de kerk. Ik woon op de begane grond en hoor mensen massaal naar boven rennen. Nu zelfs bij mij gebonk op deur. Hé is er iemand thuis? Hoor ik. Ik schuifel een beetje angstig naar de deur. Stomverbaasd zie ik een brandweerman voor mijn deur staan, in vol ornaat. Achter hem langs zie ik groepjes brandweermannen naar boven rennen.

Ineens besef ik mij dat de lucht die in de kerk hangt (welke blijkbaar naar boven is getrokken), uit míjn magnetron komt… Ik vraag: Dit kan toch niet allemaal door mijn kadetjes komen? De man moet eerst omschakelen zie ik, hij stapt naar binnen en kijkt naar de twee zwarte kadetjes in de magnetron en begint te lachen. Ik voel me vreselijk onnozel, maar ben opgelucht dat hij niet boos is.

Jongens, het betreft twee zwarte kadetjes op de begane grond, Brand Meester. Hij zegt het tegen zijn collega’s via de portofoon. Op een drafje komen alle mannen weer van boven, ze zien mij schuldig kijkend in de deuropening staan en moeten lachen. Ik zeg ‘sorry’ tegen elk groepje van vier dat mij passeert.

Zucht, wát een dag!