Blozen is voor meisjes

Wikipedia zegt: Blozen is het rood worden van iemands gezicht en soms ook nek. Blozen ontstaat door een verhoogde bloedtoevoer naar het hoofd. De term wordt vooral gebruikt indien dit rood worden optreedt als gevolg van schaamte, vernedering of andere emotie. Het verschijnsel wordt veel gezien bij jonge mensen, vooral meisjes, maar ook tijdens de zogenaamde overgangsjaren. Mannen vinden het vaak aantrekkelijk als een vrouw bloost. Wellicht is blozen dus een belangrijke functie.

Wikipedia heeft er iets over te zeggen, maar ik ook. Blozen is verschrikkelijk. Vroeger, had ik er erg veel last van. Dat is blijkbaar normaal, lees ik net. Ik heb echter nooit gemerkt dat de jongens in mijn klas dit aantrekkelijk vonden. Grappig, dát vonden ze het wel. Ik weet nog dat de Nederlandse jongens mij wel eens tomaat noemden en de Turkse jongens karpuz. Karpuz betekent watermeloen, leerde ik later.

Ik ben geen meisje meer, ik ben nu een vrouw. Nog steeds bloos ik. Dat is toch niet eerlijk? Ik heb mijn portie al gehad, laat het over zijn! En ik kan iedereen verzekeren dat dit niets te maken heeft met schaamte of zo’n soort emotie. Ik bloos maar om één reden: Omdat er iets onverwachts gebeurt, waar ik niet op ben voorbereid en dus moet omschakelen.

Zoals bijvoorbeeld een oude bekende tegen komen op straat. Ik loop met mijn vriend gezellig te keuvelen en schrik dan, omdat iemand mij aanspreekt. En omdat ik me ervan bewust ben, dat het een onverwachte gebeurtenis is, bloos ik. Juist omdat ik er aan denk, bloos ik. Het feit dat zowel de bekende als ook mijn vriend dit ziet, maakt dat ik me nóg ongemakkelijker voel en nóg meer ga blozen. Zucht… Daarna ga ik ratelen. Ik denk dan: hoe sneller ik praat, hoe sneller de tijd gaat en hoe sneller ik weer mijn normale lichaamskleur krijg. Helaas werkt dit niet zo.

Of op het werk. Ik heb mijn bekkie voor aan, ben geen muisje dat op de achtergrond blijft. Ik schaam mij nergens voor. Ik heb geen enkele reden om te blozen! Maar toch gebeurt het. Als het even stil is op de vloer en iemand spontaan iets aan me vraagt, ogen zijn op me gericht en zonder aanleiding bloos ik, alleen omdat het ‘onverwacht’ is. Dat is toch stom! Laatst maakte mijn bureau een heel vreemd geluid, toen ik de hoogte anders instelde. Ik schrok ervan, mijn collega’s moesten lachen. En omdat ik schrok, kreeg ik een kleur. Wat moeten mijn collega’s dan denken? Wanneer je je dát af gaat vragen, raak je die kleur de eerste vijf minuten zéker niet kwijt.

Mijn moeder zei vroeger wel eens: later als je wat ouder bent gaat het wel over. Dit is echter niet het geval. Wel minder, maar niet over. En als ik wikipedia moet geloven, wordt het over twintig jaar weer net zo erg als dat het vroeger was. Hoezo ‘wellicht een belangrijke functie’? Dit stuk van wikipedia is vast geschreven door een man!