Afzien met Sonja Bakker

Al jaren lang heb ik het tweede boek van Sonja Bakker in de kast liggen. Ooit eens gekregen van mijn tante, omdat ik zo vaak zeurde over mijn figuur. En waarschijnlijk ook omdat het steeds zichtbaarder nodig was.

Sonja Bakker: klein, blond, netjes en slank… zij heeft alle kenmerken waar ik sowieso een hekel aan heb. En dan prijst ze ook nog een dieet aan. Aan diëten heb ik ook al zo’n hekel. Ik word ook echt blij als blijkt dat een dieet tóch niet werkt en mensen er uiteindelijk alleen maar meer van aankomen, nadat ze gestopt zijn. Dat is voor mij namelijk een reden om er niet eens aan te beginnen. Het werkt immers toch niet.

Ik ben meer van de afslankpilletjes, afslankgel, afslankthee… zoveel mogelijk waar je zomin mogelijk voor hoeft te laten en zomin mogelijk voor hoeft te doen. Helaas heeft geen enkel van deze producten gewerkt.

Bij mijn vorige werk ging een groot aantal van mijn collega’s tegelijk aan de Sonja Bakker. Mijn vriendin en ik keken vermakelijk toe, eigenlijk hadden wij beiden genoeg reden om ook mee te doen. Maar wij hielden vol dat lekker eten belangrijker is én dat Sonja toch niet zou werken. Wij waren echte anti Sonja dames, tot grote ergernis van onze collega’s.

In het begin hadden we zoveel lol samen. Daar gingen ze weer, met hun twee crackers en plakje kipfilet de kantine in. Wij aten een lekkere ham/kaas croissant, warm uit de oven. En tussendoortjes aten we eigenlijk de hele dag door. Dat ‘tussen’ heb ik nooit zo goed begrepen.

Nu twee jaar verder zijn de mensen die destijds aan de Sonja Bakker zijn gegaan, nog steeds aanzienlijk slanker dan ervoor. Het lachen is mij en mijn vriendin inmiddels vergaan. Er is dus geen reden meer om níet aan Sonja te gaan.

Wat ik gewend was tussen 09:00 en 18:00 uur, waren 6 bruine broodjes, lekker belegd. En natuurlijk was er ruimte voor een koekje, een dropje (of eigenlijk over de hele dag genomen werd dit een hand vol dropjes) van mijn collega, die op de één of andere manier altijd dropjes op haar bureau heeft staan. Avondeten, heerlijk, het liefst na mijn eerste bord schepte ik nog een bord op. Voor het oog deed ik die wat minder vol. Wel vol, maar niet in de vorm van een berg, zoals het eerste bord. Mijn vriend en ik zijn niet zo van de aardappels, maar wel gek op pasta en rijstgerechten. Deze kun je naar binnen schrokken zonder al te veel te kauwen. Groenten zijn bij pasta ook niet zo nodig, wel een beetje, maar meer voor de sier dan voor de vitamientjes. ’s Avonds bij een filmpje een lekkere bak popcorn ging er ook wel in. Wat is er mis met popcorn? Het is eigenlijk gewoon maïs, met wat zout. In het weekend een lekker zakje chips en natuurlijk mocht er één keer in de week friet gegeten worden en in het weekend ook wel een avondje pizza.

Sonja is het hier niet mee eens. Ik ben nu twee weken verder. Ik heb in twee weken meer aardappels, groenten en fruit gegeten dan in de afgelopen twee jaar. En ik heb in twee weken minder brood gegeten, dan vroeger op één dag. De eerste twee dagen begon om 15:00 uur vreselijke hoofdpijn, die duurde tot ik in slaap viel. Ik dacht eerst van de honger, maar volgens mij had het meer te maken met alle foute stoffen die mijn lichaam aan het verlaten waren. Ik weet bijna zeker dat zij mijn lichaam samen met mijn urine verlieten, want met 2 liter water op een dag moest ik elk half uur wat lozen. Daarna kwam de diaree, ook via deze uitgang werd er van alles geloosd.

Ik teer nu op héél weinig en besef me nu pas hoe weinig eten je eigenlijk nodig hebt als mens. Eten was behalve lekker, ook de gewoonste zaak van de wereld. Wat je proeft op je tong is waar je van geniet en je slikt het door. Maar nu ik zo weinig eet, ben ik me er heel bewust van dát ik eet. Het is iets waar ik naar uitkijk en van geniet, omdat het zo weinig is. Die ene cracker ’s ochtends, met een dun laagje 20+ smeerkaas, maak ik met veel liefde en perfectie klaar. Ik eet nooit meer staand, tussen de bedrijven door. Nee zelfs voor een cracker die in 3 happen weg is, ga ik aan tafel zitten. Ik kijk er naar, hap, kauw en geniet.

Na mijn tussendoortje (fruit) om 10:30 uur, heb ik om 12:00 uur al zin in mijn 250 gram magere kwark en mijn 15 druifjes die samen om 13:00 uur mijn lunch vormen (ik heb al even gegluurd bij wat weken verder en dan mag ik wel es wat meer hoor, soms een broodje en soms zelfs twee). Om 15:30 uur weer een tussendoortje, dat is weer een stuk fruit en soms ook een opkikker. Een opkikker is een glaasje bouillon, waar slechts 3 calorieën inzitten trouwens. ’s Avonds eet ik 75 gram kipfilet, 125 gram aardappels en 200 gram groente, daar mag één lepel magere jus overheen.

Ook later na het eten is er nog een tussendoortje. Soms staat er in het Sonjaboek: Streng! 1 glas water. Hoezo streng? Alsof de rest niet streng is. Elke dag, elk menu, elk tussendoortje is streng! Het hele dieet is streng, dit is een strenge manier van leven. 1 glas water streng? Nee, 1 glas water in plaats van een maaltijd is bijna normaal, volgens dit dieet. In het weekend is Sonja coulant, met het avondtussendoortje. Dan mag je bijvoorbeeld wel eens 3 blokjes 30+ kaas. 3 blokjes kaas? Normaal eet ik zonder moeite een halve kaas weg, blokjes, plakjes, in 2-en, dat maakt mij dan niet zoveel uit. 3 blokjes…. Nee dan zou ik mezelf plagen. Die sla ik liever over.

Nu na twee weken ben ik niet meer verbaasd. Ik ben er aan gewend, ik kan er mee leven en ik voel me er zelfs goed bij. De variatie in groenten en fruit, minder eten, veel water, ik krijg er energie van. De grote beloning waar ik het allemaal voor doe, daar wacht ik met smart op. Het verliezen van minstens 10 kilo, van minstens 2 broekmaten en vele centimeters her en der. Over twee weken moet ik in een bikini paraderen, hoeveel weken heeft Sonja nodig? Dan heeft ze in totaal 4 weken gehad, dat moet toch genoeg zijn? Niet dat ik dan stop hoor, we gaan gewoon door… Maar dan zou ik er wel wat voor terug willen zien. Of eigenlijk vanaf willen zien.

Op een vreemde en vooral onbelangrijke plaats ben ik al een hele maat kwijt, bij mijn voeten. Ik wist niet dat je daar ook kon aankomen en ik wist ook niet dat dát er als eerste af zou gaan. Een vriendin zei dat ik waarschijnlijk eerst teveel vocht vast hield en dat dit nu minder (of niet meer) zo is. Het is wel leuk, maar geloof me: na twee weken afzien heb je liever dat je broek afzakt dan dat je schoenen afzakken. Maar ik heb vertrouwen…