Voetbal een spelletje?

Mijn vriend doet aan zaalvoetbal. We reizen voor een potje zaalvoetbal van Groningen naar Nieuwegein, eens in de twee weken. Zaalvoetbal is geen spelletje, maar heel serieus heb ik gemerkt. In het begin zag ik dat uurtje op de tribune als lekker bijkletsen met de andere ‘vriendinnen van’ en keek ik met een schuin oog es, als er bijna gescoord werd. Nadat ik het enige doelpunt van mijn vriend een keer gemist had, merkte ik hoe serieus deze hobby is.

Inmiddels schreeuw ik net zo hard mee als de andere voetbalvrouwen op de bank. Wij kennen de regels, analyseren en zijn über kritisch. Dat laatste wordt niet altijd gewaardeerd na afloop, als onze mannen uitgeput in de kantine zitten met hun eerste biertje. Maar ja, we nemen het wél serieus!

Niet alleen in de zaal, ook via een spelcomputer, doet hij aan voetbal. Een Playstation 3 was alles wat hij wilde. FIFA 2009 had hij al in huis, nu de Playstation nog. Een duur verjaardagscadeautje, maar het was het waard. Hij praat erover (en soms er tegen) alsof het een soort huisdier is. We noemen hem ‘pees’, hij knuffelt er nog net niet mee. Of is het apparaat op schoot nemen en met de mouw erover heen wrijven tot hij glimt, ook een soort knuffelen?

Je weet hoe mannen zijn, zodra ze een drupneus hebben of een kater, moet de hele wereld weten hoe ziek ze zijn en hoeveel pijn alles doet. “Mijn duim doet zeer” piepte mijn vriend vanaf de bank. Elke volgende dag moest ik weer kijken naar zijn duim, of ik óók iets zag. Ik zag niets, maar hij zag een klein puntje onder zijn nagel. Toen hij de controller van pees weer in zijn hand had voor een fanatiek potje voetbal, werd de pijn nóg erger. We hebben het maar even gegoogled en wat bleek? Net zoals echte voetballers kan ook een pees-voetballer een blessure oplopen, een heuse duimblessure! Nee, voetbal is geen spelletje.