Oorsmeer

Mijn verhaaltjes kenmerken zich door hun herkenbaarheid (althans dat is mijn bedoeling). Bij dit verhaaltje hoop ik dat het herkenbaar is. Of ben ik raar als het op oorsmeer aankomt?

Vroeger zei ik over dingen die vies smaakten, zoals andijvie en prei, dat het naar oorsmeer smaakt. Misschien omdat het zo bitter is, of omdat het groen is. Bitter kon ik eigenlijk niet weten, want ik zat wel regelmatig met mijn vinger in m’n neus, maar niet in mijn oor. Ik heb des geen idee hoe oorsmeer smaakt. Omdat het groen is, daar zou mijn vergelijking met groene groente wél vandaan kunnen komen. Mijn vader vertelde vroeger verhaaltjes over het oorsmeer-miertje. Dit miertje beleefde allerlei avonturen in iemands oor en dit miertje was groen. In míjn beleving was oorsmeer dus groen.

Als wij vroeger bij onze oma logeerden, maakte zij elke zondagochtend onze oren schoon. Oma pakte een wattenstaafje en sabbelde hier even op. Daarna ging het in mijn oor. Soms sabbelde ze er daarna weer op, voor het in mijn andere oor ging. Wat dat betreft kan ik haar misschien vragen hoe het smaakt. Dit tafereel voelde best vies, maar ondertussen kietelde het ook een beetje en dat was wel fijn.

Af en toe probeer ik het thuis ook. Met af en toe bedoel ik eens in het half jaar ofzo. Dan pak ik mijn wattenstaafjes, sabbel ik er aan en steek ik hem in mijn oor. Ik pak wel elke keer een nieuw staafje overigens, voor ik er aan sabbel. Het oppervlakkige gedeelte is eigenlijk altijd schoon. Iets in mij zegt dat je er wel viezigheid uit moet halen, anders doe je het voor niets. Dus steeds maar een stukje dieper erin. En ja, uiteindelijk vind ik wat geels en soms wat bruinigs op mijn staafje. Het geeft voldoening, want als ik het een paar keer doe zit er niets meer aan. Mijn oren zijn dan schoon, denk ik.

Mijn collega las een boek, geschreven door een 18 jarige Duitse. Dit boek gaat eigenlijk alleen maar over seks, vrij banaal geschreven. Maar mijn collega is zelf ook 18, dus vindt dit leuk. Ze las een stukje voor waarin de Duitse vertelt dat zij opgewonden raakt als zij haar oren schoonmaakt met een wattenstaafje. Ik reageer verbaasd: Opgewonden? Bij mij gaat het zo irriteren in mijn keel als ik dat staafje in mijn oor steek, dat ik er steeds van moet hoesten! Mijn collega’s zijn geschokt. Dit betekent namelijk dat ik mijn staafje er veel te diep in steek. Het schijnt heel slecht te zijn, je kunt er zelfs doof van raken.

Ik ben er maar mee gestopt. Ik hoest ervan, raak álles behalve opgewonden en ik kan er doof van worden. Tóch nog een bittere nasmaak!