Geboren in het verkeerde lichaam

Azraël is onze jongste kat, hij is een half jaar oud. Nikos is twee en de perfecte kat, hij zeurt niet, krabt niet, is rustig en lief. Toen ik bij het nestje kwam waar Azraël lag, dacht ik dat hij de sloomste en onnozelste was van het stel. Dat leek mij wel goed passen bij Nikos. Maar ik heb mij vergist… Azraël is alles behalve sloom gebleken.

Wij vroegen ons al snel af, waarom hij zich gedroeg alsof hij heel groot was. Hij was toen zo klein als mijn hand, als we door de kamer liepen moesten we uitkijken om niet op hem te gaan staan. Maar hij gedroeg zich zo groot en stoer. Nergens bang voor, zeker niet voor Nikos. Waarom zou hij ook bang zijn, hij is een hond en Nikos een kat, moet hij gedacht hebben.

Niet snuffelen aan Nikos zijn neusje, maar aan zijn kont. Precies zoals honden dat doen.
Hoe Azraël speelt? We begonnen met muisjes, maar hij heeft alleen oog voor balletjes, of liever gezegd: ballen. Hoe groter de bal hoe leuker hij het vindt. Helemaal als de bal stuitert, dan springt hij in de lucht om hem te vangen, als een ware pitbull. Hij rent er achter aan en neemt de bal in zijn bek om hem terug te brengen. Hij wacht tot je hem weer gooit en dan begint het tafereel opnieuw.

Ik denk wel eens dat ik hem zie kwispelen met zijn staart, maar dat kan verbeelding zijn. De laatste tijd kijk ik zelfs naar hem als hij in de kattenbak zit, om er zeker van te zijn dat hij zijn niet zijn pootje optilt als hij pist. Wat moeten we ermee, met een hondje dat geboren is in het lichaam van een kat?

Wij hebben besloten hem in die waan te laten. We laten hem net doen of hij een hondje is en verzwijgen dat hij net als Nikos, gewoon geboren is als kat.