Een held, voor heel even

Niets is mooier dan iets goeds te doen voor de maatschappij, een heldendaad. Dat wil toch iedereen? Ik dacht echt een heldendaad te verrichten toen ik de politie belde. Even ervoor had ik de schrik van m’n leven gehad. Toen ik een hek en wat bosjes passeerde, stapte een man dreigend achter het bosje vandaan. Hij had gebalde vuisten in zijn handschoenen en keek behoorlijk agressief. Ik liep snel door en de man stapte terug achter zijn bosje.

Ik vertelde de politie precies waar ik de man had gezien en gaf een heel duidelijke omschrijving van hoe hij eruit zag. Ik wist dat er al een aantal weken een aanrander in deze buurt rondloopt, dit was op het nieuws geweest. De mevrouw aan de telefoon bevestigde dit en zou mensen naar de plek sturen.

Best spannend! Ik had mijn collega’s de volgende dag er al over verteld. Een beetje trots ook natuurlijk, want hoe geweldig zou het zijn als de dader opgepakt werd dankzij mij. Ik mocht de politie deze dag bellen om te vragen hoe het was afgelopen de avond ervoor.

We hebben de man aangetroffen waarover u ons heeft gebeld, vertelt de stem aan de andere kant van de lijn. Ik voel mezelf groeien, ik ben een held. Echt waar? Vraag ik enthousiast. Ja, zegt de stem weer, de man die u gezien heeft is een collega van mij, hij stond daar in burger te posten om de boel in de gaten te houden. Weet u dat zeker? Was het precies dezelfde plek en voldeed hij precies aan mijn omschrijving? Ik kan mijn teleurstelling niet onderdrukken.

Ik ben geen held meer. Ik moet mijn collega’s zo meteen vertellen dat ik melding heb gedaan bij de politie, van een agent die ik aanzag voor een aanrander. Mijn collega’s moesten vreselijk lachen. Van held naar dompie is een diepe val!